Zaloguj
Reklama

Otoskleroza – skleroza słuchu?

Otoskleroza – skleroza słuchu?
Fot. panthermedia
(0)

Otoskleroza polega na zaburzeniu przenoszenia dźwięku do ucha wewnętrznego spowodowanego przebudową elementów narządu słuchu, najczęściej strzemiączka oraz okienka owalnego, ale może dotyczyć pozostałych kosteczek słuchowych. Przyczyny nie są do końca poznane. Największego wpływu na remodeling składowych biorących udział w przewodzeniu dźwięku upatruje się w zaburzeniach hormonalnych, infekcjach wirusowych oraz substancjach toksycznych.

Reklama

Otoskleroza – co kryje się za tym terminem?

Otosklerozę opisuje się jako postępującą dysplazję (zmianę charakteru tkanki) ze zniszczeniem, przebudową i kostnieniem otoczki błędnika – składowej ucha wewnętrznego odpowiedzialnej za zmysł słuchu i równowagi. Przebudowa jest wieloetapowa i może mieć różne przyczyny wyzwalające jej początek. Do najczęstszych czynników wpływająych na rozwój osteosklerozy należą infekcje wirusowe, procesy autoimmunologiczne, urazy mechaniczne, zaburzenia metaboliczne (np. cukrzyca), hormonalne, toksyczne (leki, palenie papierosów, alkohol) oraz naczyniowe (zaburzenia ukrwienia narządu słuchu). Ponadto proces też może występować u osób z predyspozycją genetyczną, ale także może rozpocząć się bez zadziałania czynnika zewnętrznego. Niezależnie od induktora wyzwalającego proces, jego istotą jest niszczenie zdrowej kości budującej składowe narządu słuchu, które najczęściej doprowadzają do unieruchomienia strzemiączka (jednej z kosteczek słuchowych) w okienku owalnym, struktury uczestniczącej w przewodzeniu dźwięku do ucha wewnętrznego, z którego bodziec następnie przekazywany jest do wyższych pięter narządu słuchu – układu nerwowego.

Jak się objawia?

Otoskleroza objawia się postępującym niedosłuchem i uporczywymi szumami usznymi o charakterze syczenia, brzęczenia. Zazwyczaj niedosłuch jest obustronny, ale nie jednakowo nasilony. Najczęściej pojawia się między 15. a 40. r.ż. Choroba niestety może doprowadzać do głębokiego niedosłuchu, natomiast przebieg tego procesu jest wieloletni. Najistotniejszą kwestią diagnostyki jest dokładny wywiad, który zawiera całą historię progresji zmian. Zazwyczaj charakter zmian jest liniowy, powolny, któremu przewodniczy postępujące zaburzenie odbioru dźwięków. Ciąża i okres karmienia może przyspieszać i pogłębiać zmiany. Wśród czynników wpływających na progresję procesu u kobiet można wymienić także środki estrogenowe. W obrazie klinicznym dodatkowo mogą występować zaburzenia równowagi oraz zawroty głowy.

Laryngolog – rozpoznanie i leczenie

W przypadku postępującej utraty słuchu z towarzyszącymi szumami usznymi, zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi specjalistą, którego należy odwiedzić w pierwszej kolejności, jest laryngolog. Podczas wizyty wykona on badanie otoskopowe, które poprzedzone będzie dokładnym wywiadem klinicznym. Badanie to polega na oglądaniu kanału ucha zewnętrznego przy pomocy specjalnego urządzenia z zamontowanym w środku źródłem światła (otoskopem). Badanie nie jest bolesne i umożliwia m.in. ocenę błony bębenkowej, która w przypadku otosklerozy jest ścienczała, prześwitująca, tzw. objaw Schwarza. Ponadto wykonywana jest audiometria tonalna i słowna.

fot. panthermedia

Pierwsza z nich polega na ocenie progu słyszenia, pozwala określić rodzaj oraz stopień upośledzenia zmysłu słuchu. Druga jest uzupełnieniem pierwszej i służy ocenie zrozumienia mowy słyszanej przez osobę badaną. W audiometrii tonalnej w przypadku otosklerozy charakterystyczne jest obniżenie progu słuchu o ok. 10-20 dB w częstotliwości 2 kHz. W miarę postępu choroby i uszkodzenia ucha wewnętrznego krzywe progowe układają się poziomo lub opadają w częstotliwościach wysokich. W badaniu laryngologicznym ważną rolę odgrywają próby stroikowe – próba Rinnego i Webera. Próby te mają na celu ocenę przewodzenia i odbioru fal akustycznych.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)
Komentarze